Lijden: Geloof in het gevang

Jan ging een jaar lang van gevangenis naar gevangenis om daar het leven mee te maken. Hij maakte zowel folteringen als solidariteit en vreugdevolle momenten mee in de gevangenis. Jan zegt dat het belangrijk is voor mensen in de gevangenis om te weten dat er ook een leven is na de gevangenis. Ik denk inderdaad dat dit belangrijk is. Iedereen verdient een tweede kans als hij zijn straf heeft uitgezeten. Iedereen bezit nu eenmaal positieve als negatieve kanten en het is belangrijk dat ook de positieve kanten belicht blijven. Dat de mensen weten dat ze het waard zijn om te leven, om geliefd te worden. De persoon is al eens veroordeeld en het is niet onze taak om dat opnieuw te doen. Iedereen verdient het om zonder vooroordelen opnieuw te beginnen als hij boete heeft gedaan en oprecht spijt heeft van zijn daden. Uiteindelijk is het iets dat de persoon zijn verdere leven met zich meedraagt en dat is volgens mij al redelijk zwaar. Ook mensen in de gevangenis hebben hoop nodig, iets om zich aan vast te houden, iets om in te geloven.
Bekijk het volledige filmpje hier en beluister de getuigenis van Gonzalo. Persoon uit de gevangenis die blijft geloven. In de goede afloop. Geloof put uit het geloof.

Lijden: Afscheid

Ine werkt als pastoraal medewerker en komt voornamelijk in contact met mensen die afscheid moeten nemen van hun eerste kind. Dit doordat ze op de afdeling van materniteit en neonatologie staat. Samen bereidt ze met de ouders van het gestorven kindje, een afscheid voor. Dit kan christelijk zijn maar ook zeer ruim. Ze proberen tegemoet te komen in het idee van de ouders, willen dat de ouders op hun manier afscheid kunnen nemen en zich hier ook in vinden. Want afscheid nemen is een proces dat zeer belangrijk is om later verder te kunnen gaan, de draad opnieuw op te nemen. Samen wordt gezocht naar wat zinvol is voor de ouders. Ine helpt en steunt ouders ook wanneer hun kindje gestorven is en ze de begrafenis moeten regelen. Ik denk dat het heel belangrijk is voor de ouders dat ze iemand hebben zoals Ine. Die hun goed kan helpen en begeleiden om iets moeilijks uit te voeren maar het ook 'van zichzelf' te maken. Zodat het persoonlijk is. Want iedereen wil toch op een persoonlijke manier afscheid nemen van zijn geliefden. Hoe jong die ook zijn.
Bekijk hier het volledige filmpje.

Lijden: Lied

Sadness - Stash

You said times with me were lots of fun
But now funny just ain’t what you want
Yeah my girl, ain’t that just a little strange
There were times you’d rather die than leave
Now you say: hold on a second here
yeah my love ain’t it all just a little strange
When you say: just hold on a second here

Better times are moving up ahead
And all sorrow is gone for good
Hey my girl, why don’t you just let it flow
All this time I tried to figure out
Just what it takes to live on your cloud
yeah my love, I guess I misunderstood
When you said; just hold on a second here

If sadness is a color, than it’s blue just like your eyes
And sorrow can be all over you but it will never tear me down

Better times are moving up ahead
And all sorrow is gone for good
But hey my love, I guess I misunderstood

If sadness is a color than it’s blue just like your eyes
And sorrow can be all over you but it will never tear me down If sadness is a color than it’s blue just like your eyes And sorrow can be all over you but it will never tear me down

(lyrics)

(youtube)

Lijden: Mijn visie

Allereerst ben ik van mening dat er veel te veel lijden is in de wereld. Elk jaar opnieuw, elke winter opnieuw, moeten mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, buiten slapen, in de kou, in de sneeuw. Elk jaar sterven er op die manier mensen. Ik kan dit niet begrijpen. Hier moet iets aan gedaan worden. Wanneer ik in een winkelstraat loop zie ik altijd wel mensen die bedelen. Die mensen moeten geholpen worden. De rijken zouden wat minder aan zichzelf moeten denken en wat meer aan de anderen, degenen die het niet zo breed hebben. Er zijn wel tal van acties en verenigingen maar dit is nog niet genoeg. Iedereen moet een dak boven zijn hoofd hebben, niemand zou in een vuilnisbak naar eten moeten zoeken. Helaas is onze maatschappij zo egoïstisch en gericht op winst en eigenbelang dat deze zaken wel bestaan. En dit is ook een vorm van kwaad! Fragmentatie en zelfbedrog. Mensen houden zichzelf voor dat ze het beste doen voor de wereld maar ze helpen de mensen die hulp nodig hebben niet.

Is er volgens mij leven na de dood? Ik denk het niet. Ik geloof niet dat er een paradijs is waar we later heen gaan, ik geloof niet dat er een hel is. Gebeurt er dan niets? Ik weet het niet. Dat lijkt mij flauw, we leven een leven en dan is het plots voorbij. Zwart. Niets meer. Dat lijkt mij ook niet logisch. Hierdoor ben ik meer geneigd om te geloven dat we gewoon opnieuw geboren worden. In een ander lichaam, zonder enige herinnering van een vorig leven. Denk ik dan zoals bij het Hindoeïsme dat het leven van nu bepaald welk leven we zullen aannemen in ons volgend leven? Neen, zeker niet. Ik denk gewoon dat we opnieuw geboren worden, nieuwe herinneringen kunnen maken om ze opnieuw te vergeten. Een vicieuze cirkel waar we niet uit geraken. Deprimerend. Dat zou betekenen dat alles wat we doen in dit leven, niets te betekenen heeft. En misschien is dat wel zo. Het leven kan zo rap voorbij zijn. Wij zijn slechts pionnen in een grote wereld. We doen ons ding en dat is dat.

Lijden: Laughing with

In het lied 'Laughing with' van Regina Spektor worden een aantal redenen opgehaald waarbij niemand naar God lacht. Redenen die lijden veroorzaken of die met lijden te maken hebben, zowel op persoonlijk als op mondiaal vlak, zowel op moreel als fysisch vlak. Toch lachen we vaak met God. Niet naar. Met.
Enkele vb uit het lied aangeduid samen met de verschillende soorten lijden:

No one laughs at God in a hospital

No one laughs at God in a war

No one's laughing at God

When they're starving or freezing or so very poor

No one laughs at God

When the doctor calls after some routine tests

No one's laughing at God

When it's gotten real late

And their kid's not back from the party yet

No one laughs at God

When their airplane start to uncontrollably shake

No one's laughing at God

When they see the one they love, hand in hand with someone else

And they hope that they're mistaken

No one laughs at God

When the cops knock on their door

And they say we got some bad news, sir

No one's laughing at God

When there's a famine or fire or flood

But God can be funny

At a cocktail party when listening to a good God-themed joke, or

Or when the crazies say He hates us

And they get so red in the head you think they're 'bout to choke

God can be funny,

When told he'll give you money if you just pray the right way

And when presented like a genie who does magic like Houdini

Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus

God can be so hilarious

Ha ha

Ha ha

No one laughs at God in a hospital

No one laughs at God in a war

No one's laughing at God

When they've lost all they've got

And they don't know what for

No one laughs at God on the day they realize

That the last sight they'll ever see is a pair of hateful eyes

No one's laughing at God when they're saying their goodbyes

But God can be funny

At a cocktail party when listening to a good God-themed joke, or

Or when the crazies say He hates us

And they get so red in the head you think they're 'bout to choke

God can be funny,

When told he'll give you money if you just pray the right way

And when presented like a genie who does magic like Houdini

Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus

God can be so hilarious

No one laughs at God in a hospital

No one laughs at God in a war

No one laughs at God in a hospital

No one laughs at God in a war

No one laughing at God in hospital

No one's laughing at God in a war

No one's laughing at God when they're starving or freezing or so very poor

No one's laughing at God

No one's laughing at God

No one's laughing at God

We're all laughing with God

(lyrics)

(Youtube)

Lijden: Des hommes et des dieux

In deze trailer zien we een kloostergemeenschap die besluit om niet weg te gaan in tijden van oorlog. Ze willen blijven waar ze zijn ook al is dit gevaarlijk. Er zijn mannen met wapens die hen opsluiten. Dit is een vorm van moreel lijden op persoonlijk vlak maar op kleine schaal ook op mondiaal vlak, want het hele dorp en de hele kloostergemeenschap lijdt eronder. Over de motieven van de daders is maar weinig af te leiden uit het fragment dus kan ik niet zeggen welke vorm van kwaad het is. Ik vermoed dat het ethisering is. De daders geloven dat zij het goede doen.

Lijden: Le gamin au vélo

In de trailer van de film 'Le gamin au vélo' zien we de zoektocht van een jongen naar zijn vader. Die wil echter niets met het kind te maken hebben. Hier hebben we dus te maken met een vorm van moreel lijden op persoonlijk vlak. Het kind lijdt eronder dat zijn vader niets met hem te maken wil hebben. Hij liegt tegen het kind dat hij hem wel zal bellen maar is niet van plan dit te doen. Ik zou zeggen dat dit kwaad een vorm van zelfbedrog en fragmentatie is. De vader doet wel alsof hij zijn kind gaat bellen en zegt dit ook tegen het kind maar wanneer het kind er niet is, zegt hij hele andere dingen. Hij wisselt dus vlot van rollen waarbij hij zich afsluit van het leed van de andere. Hij wil niets met het kind te maken hebben en sluit zich dan ook af voor het kind.

Lijden: Martelpraktijken in Syrië

In dit korte fragment krijgen we enkele getuigenissen te horen van slachtoffers van de martelpraktijken in Syrië. Dit is leed dat hen werd aangedaan door mensen. De slachtoffers hebben te maken met moreel lijden op persoonlijk vlak. Ik vind het onaanvaardbaar dat mensen anderen zoiets aandoen. Het is mensonterend. De daders kunnen niet vergeven worden want het kwaad is kwaad in de vorm van diabolisering. De daders weten maar al te goed wat ze doen en toch doen ze het. Hierdoor zullen ze nooit tot schuldbesef komen en kunnen ze niet vergeven worden. We kunnen de daders echter niet alleen tot schuldigen bekronen, ook de omstaanders spelen een grote rol. Overheden die weten van de martelpraktijken en er niets aan doen, niet enkel de overheid in Syrië maar ook de overheden in andere landen. De VN - veiligheidsraad moet opkomen voor de slachtoffers en mag niet toekijken want dat maakt hen evenveel dader. We hebben hier te maken met een intermenselijke vergeving, tussen twee mensen, dader en slachtoffer.

Lijden: Noodweer Pukkelpop

Het noodweer dat Pukkelpop in 2011 overspoelde, zorgde voor heel wat lijden. Dit lijden werd veroorzaakt door de natuur. Als gevolg van deze natuurramp, hadden mensen ook te maken met lijden op persoonlijk vlak, een aantal mensen stierven op de weide en veel andere raakten gewond. Was het lijden dat hier veroorzaakt werd een mengvorm van moreel en fysisch lijden? Ik denk dat het voornamelijk een vorm van fysisch lijden was, veroorzaakt door de natuur. Achteraf was het waarschijnlijk ook een vorm van moreel lijden, zou men doorgaan of niet, wat met de volgende jaren? Bij het lijden dat hier plaatsvond, werd een grote solidariteit opgewekt. Mensen uit de buurt stelden hun huizen open om jongeren te laten overnachten, dekens werden uitgedeeld. Dit toont aan dat de mens het goede in zich zeker naar boven kan halen wanneer er iets erg gebeurd is. Dat was ook al te merken bij andere grote natuurrampen zoals bijvoorbeeld de tsunami enkele jaren geleden.

Lijden: Oorlog

In dit fragment (burgemeester) zien we Ieper. De Westhoek die zeer hard getroffen is door de oorlog. Oorlog uit het verleden. Ieper doet nu zijn best om de vrede te bewaren en neemt hiervoor allerlei initiatieven  terwijl op andere plaatsen in de wereld, er nog steeds oorlog is. Volgens mij ontstaat oorlog vanuit vanuit de gedachtegang van ethisering. Men denkt dat men het beste, het goede doet voor de wereld en ziet niet dat men hier zeer veel kwaad mee berokkent. De ander is de slechte en degene die tegenwerkt. Beide partijen zouden in staat moeten zijn om een deftig gesprek met elkaar te voeren maar dit is onmogelijk. Beide partijen hebben een andere mening over wat het goede is en kunnen dus niet tot een consensus komen. Dit zou niet het geval zijn mocht men uitgaan van de gedachtegang van fragmentatie en zelfbedrog. Dan is er de mogelijkheid tot praten en tot vergeving want ieder wil het goede, er is geen slechte, enkel de daad is slecht maar die was gericht op het goede.

Lijden: De dood bij Moslims

In dit filmpje komen we terecht in de ruimte waar doden gewassen worden, de rituele wassing bij de moslims. Hier krijgen we getuigenissen te horen van een man die de lijken moet wassen. Hij benadrukt keer op keer hoe belangrijk het is om te bidden, bidden naar Allah. Want als je dood bent, ga je naar een soort tussenwereld en dan moet je wachten op de Dag des Oordeels. Dan gaat Allah beslissen of je naar de hel gaat of naar het paradijs. Het is belangrijk dat je bidt om genade en wanneer je dood bent, kan je familie dat doen. Het lijk wordt ritueel gewassen zodat het rein is om voor Allah te verschijnen.

Lijden: Allerzielen

Op 2 november vieren we Allerzielen. Dan herdenken we onze dierbaren die gestorven zijn, gaan we naar het kerkhof en speciaal voor die gelegenheid maken we de graven schoon en plaatsen we een mooie bloem. De dood is dan ook voor christenen een overgang naar een eeuwig leven bij God. De dag voor Allerzielen is het Allerheiligen, waarbij we de heiligen speciaal herdenken. Enerzijds vind ik het positief dat er een dag uitgekozen is om de gestorven dierbaren te herdenken maar anderzijds is het iets dat mensen doorheen het hele jaar doen. Persoonlijk ga ik altijd op Allerheiligen naar het kerkhof i.p.v. op Allerzielen. Ik zie dan ook altijd heel veel mensen op het kerkhof. Nochtans zijn we er toch allemaal op de verkeerde dag? Het maakt dan volgens mij niet zoveel uit op welke dag we nu precies gaan. Het is een dag om de overledenen te herdenken maar ook om eens te denken aan de familie die er wel nog is. Ik ga dan ook altijd met mijn familie op familiebezoek na het bezoek aan het kerkhof.

Lijden: Hindoeïstische rituelen

In het filmpje zien we allerlei rituelen van het Hindoeïsme i.v.m. belangrijke levensgebeurtenissen zoals de geboorte, het huwelijk en de dood. Goden in het Hindoeïsme zijn zeer belangrijk en worden vereerd. Men gelooft dat de ziel na de dood verder leeft in een ander lichaam. Het dode lichaam heeft voor Hindoes dan ook niet veel betekenis, zolang de ziel maar bevrijd is. De dood is voor hen dus een overgang naar een nieuw aards leven. Wanneer ze in het vorige leven goed gehandeld hebben, zullen ze een trapje opklimmen in het kastensysteem. Wanneer ze slecht gehandeld hebben, zullen ze een stapje achteruit gaan. Deze kasten zijn zeer belangrijk bij de Hindoes, de hogere kaste praat dan ook niet tegen de lagere. De sociale klasse zoals wij ze kennen is daar zeer belangrijk en je mag niet met iemand uit een andere klasse praten. De laagste klasse bij de Hindoes zijn da kastelozen. Toch vereert iedereen Goden en is reïncarnatie belangrijk.

Lijden: Oscar et la dame rose

In de les bekeken wij de film 'Oscar et la dame rose'. De film ging over een jongetje, Oscar, dat kanker had en niets kon hem nog helpen. La dame rose was een voormalig worstelaarster die nooit haar gevoelens liet merken. Tot ze Oscar leerde kennen.
Een scène uit de film die mij aansprak, was de scène waarin Oscar stierf. Op dat moment waren zijn ouders niet bij hem en toch wisten ze het.

Als ik ongeneeslijk ziek zou worden, zou ik proberen om de dingen die ik graag doe, nog eens ten volle te doen. Ik zou proberen om nog alles uit het leven te halen en veel tijd door te brengen met vrienden en familie. Ik denk niet dat het geloof mij zou kunnen helpen. Ik zou eerder boos zijn. Waarom bestaat dit? Waarom overkomt dit mensen? Waarom ik?

Ik vind dat Oma Rozenrood een goede uitleg geeft over God en het lijden. Hij lijdt wel lichamelijk maar weet geestelijk dat alles wel weer goed komt. Iedereen zou de kracht moeten bezitten om te blijven vertrouwen, ook in het onbekende. Uit de afbeeldingen die we moesten kiezen, kies ik deze van H.J. Eggen, genaamd 'Gekruisigde Christus' uit 1954:
We zien Jezus die aan het kruis hangt maar toch kijkt hij naar ons. Hij laat het hoofd niet hangen maar heeft vertrouwen.

Ik ga akkoord met de opvatting dat er twee soorten pijn zijn. Lichamelijk en geestelijk. Ook ga ik ermee akkoord dat het beter is een God te hebben die lijdt en pijn doormaakt dan een God die nooit lijdt. Die staat verder van de mensen af.
Ik denk dat ik niet akkoord ga met de opvatting dat er niemand kan voor zorgen dat er geen lijden is, zelfs God niet. Als er een God is, waarom laat hij mensen afzien? Waarom laat hij onrecht toe? Is dat dan een goede God? Wanneer mensen in Zijn naam gaan moorden? Ik denk het niet.

Oscar gaat vrij 'goed' om met zijn naderende dood. Hij weet dat hij zal sterven en heeft zich hierbij neergelegd. Zijn ouders gaan minder goed om met zijn dood, ze durven het niet onder ogen komen. Dit is iets wat ik wel goed kan begrijpen, je eigen kind dat sterft, dat verwerk je niet zomaar. Oma Rozenrood vlucht voor haar gevoelens, ze vindt het erg dat Oscar gaat sterven maar kan er niet goed met omgaan. Pas in het einde van de film laat ze haar gevoelens werkelijk toe op de voorgrond. Het medisch personeel gaat enerzijds goed om met het nieuws maar anderzijds ook niet. Ze straffen hem bijvoorbeeld niet voor zijn grapjes en dat maakt dat het duidelijk is dat er een verschil is tussen hem en de andere kinderen. Wel zijn ze heel lief en laten ze hem veel toe waardoor hij ten volle van zijn laatste dagen kan genieten. Ik kan mij het best vinden in de reactie van Oscar hoewel ik niet zeker ben dat ik ook zo zou reageren als ik dat nieuws te horen krijg.

Ik kan er mij wel in vinden dat Oscar brieven schrijft, ook al schrijft er niemand terug. Hij kan zijn gevoelens eens uiten zonder dat hij hierbij commentaar krijgt. Hierdoor is hij ook minder bang om werkelijk te zeggen wat hij denkt en voelt. Het lucht op.

Het onderwerp wordt in de film licht gemaakt. Dit doordat er een heleboel humor verwerkt zit in de film. Bijvoorbeeld het zoenen met het Chineesje. Ook doordat Oma Rozenrood helemaal niet het type is dat sentimenteel zou worden en zich zou gaan hechten aan Oscar, ze ziet er helemaal niet zo uit. De scènes van het worstelen zijn ook zeer grappig voorgesteld maar toch hebben ze een diepere waarheid. Die sprookjesachtige benadering apprecieer ik wel omdat het toch, ondanks dat, duidelijk blijft waar het om gaat en wat er zal gebeuren. Onbewust ben je dat toch aan het verwerken.

In de film staat roze vrij centraal. Dit is een vrolijke kleur die steeds terugkomt. Ook blauw vinden we terug in de film, het meisje dat blauw kleurt. Misschien verwijzen deze kleuren naar jongens en meisjes.

'Enkel God mag me wakker maken.' Deze zin betekent volgens mij dat Oscar er zich volledig heeft bij neergelegd dat hij zal sterven en dat hij alles heeft gedaan wat hij nog wou doen. Hij komt opnieuw overeen met zijn ouders, met het blauwe meisje en hij heeft Oma Rozenrood. Hij heeft vertrouwen in wat zal komen.

God wordt in deze film voorgesteld als iemand die luistert en niet oordeelt, dit merk je aan de brieven. Hij is iemand in wie je kan vertrouwen en die er steeds is.